Stanisław Majorek urodził się 25 czerwca 1937 roku w Pleśnej koło Tarnowa. Był absolwentem Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w Krakowie, a w czasie studiów zawodnikiem AZS Kraków.

Szybko rozpoczął karierę trenerską. W latach 1967–1968 został trenerem kadry juniorów, a w latach 1970-1978, wspólnie z prof. Januszem Czerwińskim, a następnie z Igorem Pazurem, prowadził pierwszą reprezentację Polski mężczyzn. Z Czerwińskim tworzył trenerski duet, który wywalczył historyczny brązowy medal na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu w 1976 roku.

Na mistrzostwach świata w 1974 i 1978 z kadrą biało-czerwonych zajmował czwarte i szóste miejsce. W jego trenerskim CV, oprócz reprezentacji Polski, była również praca z kadrą Luksemburga, a także drużynami klubowymi Stali Mielec i Unii Tarnów.

Po zakończonej karierze trenerskiej Stanisław Majorek przez długi czas pełnił ważną rolę w strukturach Związku Piłki Ręcznej w Polsce. Był przewodniczącym Komisji Szkoleniowej (1980-1988), wiceprzewodniczącym Rady Trenerów (2006-2008) oraz członkiem Rady Trenerów (2008-2012).

Za swoje wybitne osiągnięcia już w 1976 roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim, a w 2004 roku Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2012 roku Kapituła ZPRP wyróżniła go Odznaką Diamentową z Wieńcem, a w lipcu 2022 roku jego gwiazda została umieszczona w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie. (PAP)

gw/ cegl/